kreatynina we krwi

O czym mówi stężenie kreatyniny we krwi?

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 0 Flares ×

Badanie stężenia kreatyniny pozwala diagnozować nie tylko schorzenia nerek.

Kreatynina jest organicznym związkiem chemicznym. To produkt uboczny przemiany materii, który powstaje przede wszystkim w mięśniach szkieletowych. Jest to pochodna kreatyny, substancji stanowiącej w mięśniach nośnik energii – kreatynina powstaje w efekcie rozpadu fosforanu kreatyny.

Znaleźć można ją zarówno w moczu, jak i we krwi. Wraz z moczem wydalają ją nerki, w postaci jednego z głównych związków azotowych, obok mocznika, a jej ilość w ciągu doby zależy od masy mięśni. Stężenie kreatyniny we krwi zależy zaś od masy mięśniowej, płci (jest wyższe u mężczyzn), ilości spożywanego mięsa (im większe spożycie, tym większe stężenie),  a także od sprawności wydalniczej nerek.

Kreatynina to jeden z markerów biochemicznych, który pozwala monitorować stan nerek. Wzrastający poziom kreatyniny może wskazywać na upośledzenie filtracji kłębuszkowej, stale podwyższone stężenie towarzyszy przewlekłej chorobie nerek. Wzrost poziomu kreatyniny we krwi oznacza natomiast przede wszystkim ostrą i przewlekłą niewydolność nerek.

Badanie kreatyniny

Podstawowym celem badania stężenia kreatyniny we krwi jest zatem ocena czynności nerek, a przez to – diagnozowanie i monitorowanie leczenia ich chorób (również ostrych i przewlekłych). Badanie kreatyniny pozwala także na diagnozowanie niewydolności krążenia,  cukrzycy oraz monitorowanie nadciśnienia tętniczego. Jest ono też stosowane w trakcie leczenia substancjami neurotoksycznymi lub lekami, które są wydalane przez nerki. Podwyższona wartość kreatyniny pojawić może się – oprócz schorzeń nerek – również przy odwodnieniu. Z kolei obniżone wartości wskazują na głodzenie się lub stosowanie terapii sterydami.

Badanie kreatyniny polega na pobraniu krwi do probówki – samo pobranie trwa zaledwie od kilku do kilkunastu sekund, a jego wyniki dostępne są w ciągu 3 dni roboczych. Dla miarodajnego wyniku bardzo ważne jest odpowiednie przygotowanie do badania. Na dwa – trzy dni przed badaniem nie powinno się pić alkoholu, na 12 godzin przed nim należy zrezygnować z kawy i herbaty, a do pobrania trzeba przystąpić na czczo (oznacza to powstrzymanie się od posiłku przez około 12 godzin do badania). Pobranie powinno zostać wykonane jeszcze przed spożyciem porannej porcji leków – chyba że lekarz stwierdzi inaczej.

Jednocześnie – w miarę możliwości – wyeliminować należy wszelkie przyczyny stresu. Pamiętać trzeba również, iż nawet umiarkowany wysiłek fizyczny może wpłynąć na wyniki badania laboratoryjnego, dlatego pacjent na kwadrans przed pobraniem powinien pozostać w spoczynku, czyli przyjąć pozycję siedzącą.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.